Het regent alweer een poosje stevig en op het landje is dat meteen te merken. Je plakt eraan vast of doet een salto mortale als je met haast over het gras wil lopen.
De spoorzoeker in mij denkt:" Ah ja het profiel van de rubber laarzen ". De tuinier weet dat het volgend jaar weer goed komt. Het gras kan er best tegen en stoelt gewoon weer uit. Uit stoelen zo noem je dat als gras aan de groei gaat en zichzelf breed maakt. Er zijn wel meer planten die dat doen maar waarom het nou zo heet? De Nederlandse taal is vol met verassingen.
Wel is het vele nat soms te. De grote regenton waar toch echt heeeeeel veel water in kan is nu al meerdere keren over gelopen. Op de bekende houtje touwtje manier van het volkstuinen ben ik aan de slag gegaan met materiaal dat ik nog had en wat her en der nog over het landje zwerft. Kortom ik heb een afvoerpijp bij de ton gemaakt.
Het water kan zo rechtstreeks de eenden sloot in.
Het grote nat gepaard aan de ligging van dit landje waar ik nog steeds aan moet wennen maakt dat droogbonen geen optie zijn. Als sperzieboon of snijboon valt het prima te doen maar zodra je de boel laat hangen in de hoop op grote droogbonen gaat het fout. Er komt schimmel in de bonen. Deze hoopvolle massa kan ik dus afvoeren. Ik zit alleen mezelf maar in de weg als ik op droogbonen blijf wachten.
Bonen voor zaad heb ik genoeg dus hoe verleidelijk ook, deze gaan op de composthoop.
Dan is het leuk dat de pompoen oogst goed was. Natuurlijk ook minder dan in de volle zon. Dat mag de pret niet drukken, even laten liggen en dan gewoon aansnijden.
De kleine huis gieter dient als maat aanduiding. Het zijn grote Muscat de Provence pompoenen. De lekkerste die er zijn vind ik. De buurvrouw krijgt ook een stuk en mijn kook kunst vriendin en.......
Wat bloemen op de tuin aangaat begint de herfst haar spoor te trekken. De laatste asters zijn uitgebloeid en de grote border is grotendeels groen.
Toepasselijk voor een landje dat Groenplaats heet. Helemaal zonder kleur is het nog niet omdat de Dahlia en de eenjarigen nog bloeien. Dat stopt pas als het gaat vriezen. In principe over een week of 4 als dat deel van het jaar voorspelbaar blijft.
Langzaam aan begint het volgende groei seizoen in mijn hoofd te ontstaan. Zeker als tussen de aardbei planten de eerste knoflook voor volgend jaar boven is. De olifant knoflook was de eerste en nu zijn ook de punten van de Foliate knoflook boven. Dat is eigenlijk een naamloze knoflook van een vriendin uit Duitsland maar op mijn vorige landje deed ze het goed. Spannend of het nu ook werkt. Komen ze de natte winter door. Dit landje blijft me maar les geven in al dat groen wat groeit en altijd weer boeit.
Al het blad dat omlaag komt is ook al interessant. Elzen blad rot prima en blad aarde is tuinders goud.
Vandaar dat ik het bij elkaar hark en dan wel in de grote border gooi dan wel in de kleine bladkooi.
Veel is het nog niet maar al doende doorsparend zal het best een mooie hoeveelheid worden. Links op de grove hoop ligt ook wat maar daar zit teveel kweek gras tussen. Dat wil ik dan weer niet in de bladkooi.
Wat betreft het blad in de border heb ik minder hoop. De kippen lopen nog steeds overal te scharrelen en zo'n interessant laagje blad verbergt vast wel iets lekkers. De toekomst zal het leren.
Na zo'n eerste zomer ben ik heel blij dat ik een nieuw landje heb en dat er zoveel te spelen valt.
De winter brengt zaagwerk en opruim werk naast de compostbak. Maar eerst nog de gaas kooien op de tulpen veldjes maken zodat de kippen niet meteen de koppen van de bol eten. Dan de tulpen nog planten uiteraard. Dat kan best laat in het jaar, nat en tulpen zijn geen vrienden. Des te later des te minder nat ze krijgen. De zon is dan wel van de tuin af, in mijn hoofd verlicht ze het allemaal.
Tuinieren is geloven zeggen ze. Je stopt iets in de grond en gelooft dat het een mooie plant wordt.
Ik ga er voor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten