De zomer is goed geweest voor de moestuin bak. De tomaten hebben een groei gemaakt zoals ik die niet vaak gezien heb. Eerst als plant al groter dan wat volgens de boekjes hun proportie zou moeten zijn en de oogst. Tja de oogst. Kilo na kilo. Zoveel dat de tomaten me de oren uit kwamen. Nou kan iedereen wel een tomaat gebruiken en niet veel zeggen "nee" als je vraagt of ze nog wat willen hebben.
Bovenstaand de hoogtij oogst. Drie dagen plukken van slechts 2 planten.
De planten zelf, een aardige jungle maar het werkt. Meestal is het jaar daarop dan een stuk minder uitbundig. Alsof de wereld zoiets niet te vaak doet om de tuinier duidelijk te maken dat toeval gewoon bestaat. Jij als tuinier hebt dat niet in de hand. Al mag je bijsturen. De omstandigheden zijn elk jaar anders en je kan nooit herhalen wat geweest is. Hoe telers dat doen weet ik niet, al is in een kas de situatie wel meer onder controle. Gelukkig hoef je je daar als hobby boer niet druk over te maken.
In juni hebben de bonen planten gebloeid en in juli zijn de bonen aan de groei gegaan. Helemaal volgens het boekje dat dan weer wel.
De paarse bonen al bijna op zijn er nu nog snijbonen. Niet die taaie draadnagels uit de supermarkt maar heerlijk verse jonge bonen. Als je die eenmaal gegeten hebt wil je niet anders meer. Met wat geluk komt er een nieuwe moestuin waar ik meer planten kan zetten want in bak is dat nu te weinig. Wel mooi zo'n bonen boog over het pad naar de schuur. Elke keer omhoog kijkend waan ik mij in een gebied waar straks zo maar Tarzan uit kan komen slingeren.
Herfst framboos in pot gaat prima. Net als de bonen is dat minder uitbundig dan in de volle grond. Tuinsnoepjes zijn het, een paar de ene dag een paar de andere. Wel extra lekker en speciaal omdat het er niet zoveel zijn.
Nog even geduld dan zijn deze ook rijp.
Een bosje bloemen plukken, lekker croissantje op tafel met wat frambozen erbij en een kop koffie. Het zondag ochtend ontbijt is geregeld.
De herfst nadert. Terugkijkend op de zomer was ze een echt feestje. Soms heb je zomaar geluk. De herfst zal minder oogst geven. Tijd om alvast weg te dromen over wat het volgende groeizeisen allemaal kan brengen. De eerste plannen ontstaan.
Oh ja ter zomer afscheid, bij deze een foto van de huidige toestand van mijn oude landje.
Mooi hoor hoe de Verbena bonariensis zich de plek eigen gemaakt heeft en de boel paars kleurt. Het enige menselijke op de plek is een pluk paadje dat iemand erin gelopen heeft. Of zou het een echt olifantenpaadje zijn naar de mensen die achteraan nog een tuin aanhouden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten