dinsdag 25 april 2017

Koud He?

April doet wat ie wil en dat hebben we gemerkt.

Het begin van de maand was zo verleidelijk. Zon en prachtig weer, al was het wat aan de droge kant.
De tuin begint te bloeien en je denkt prachtig daar komt het aan. "Het" is dan natuurlijk het mooie weer.
De warmte en de lome dagen. Zo vroeg in het jaar wil het optimisme nog wel eens met me op de loop gaan.
Maar het ziet er dan ook al vroeg zo prachtig uit.
De eerste die gaat bloeien is de oude pruim niet lang daarna gevolgd door de oude peer. Alsof die bomen die al zo lang op het landje staan er ook net zoveel zin in hebben als ik de tuinier.

























Er is zoveel belofte te zien dat ik in mijn hoofd het hele verhaal alvast invul.
Het fruit van de toekomst hangt al in mijn hoofd en ik proef in gedachte de eerste appel de bessen en de pruimen. Ga op zoek naar glazen potjes voor de jam die gemaakt zal worden, sla alvast geleisuiker in en kristal suiker. Geleisuiker voor aardbeien, gewone suiker voor de pruim die van zichzelf wel stollen wil.
Ondertussen probeer ik het fruit alvast aan de struiken en bomen te kijken.
























Maar de lente bloemen zoals de tulpen en de viooltjes staan nog volop te bloeien dus ik zou beter moeten weten.



















Terwijl de moestuin en haar omgeving de mythe hoog houdt komt dan opeens april om de hoek en zet de tuinier met beide benen op de grond.
Zag de uitlopende kiwi er eerst nog zo uit.

































Na de ingreep van vadertje vorst, die nog niet zijn koffer gepakt heeft, was het beeld wel even anders. Ondanks goed inpakken met fleece.
























Zelfs de verse uitloop van de druif die vaak toch wel wat hebben kan was niet ontsnapt.























Gelukkig hebben allebei nog leven. De druif meer dan de kiwi. Dan ben je wel blij dat de planten zodra ze weer gaan groeien dat heel hard kunnen. Misschien dat mijn plaatsje toch nog overgroeid wordt zodat er voldoende schaduw komt daar. Die schaduw verwacht ik nog steeds nodig te hebben als de zomer echt los barst over een paar maanden. Hitte met volle zon behoort niet tot mijn favoriete weersomstandigheden.

Maar niet getreurd.
De rabarber doet het goed.

















De eerste jam en cake is gemaakt. Rabarber 750 gram met 750 gram geleisuiker en stemgember 3 bolletjes in stukjes. De rabarber fijngesneden met de gember stuk koken tot er nog genoeg brokjes zijn. De geleisuiker erbij en 4 minuten bubbelend koken. In potjes en de eerste drie potten staan klaar.
Manlief is een zoetekauw en zelf eet ik zo goed als geen jam. Dan mag de jam zoet zijn.
Vroeger, toen mijn moeder jam maakte deed ze ook veel suiker. Als je gewoon minder jam op je brood doet is dat net zo goed als halfwas jam in dikke laag. Soms zijn we met zijn allen te voorzichtig en leveren smaak in voor de slanke lijn. Dan kan je beter de sapjes en frisdranken vervangen door water. Al is wijn leuker misschien.

De moes van de toekomst groeit in plugjes alvast voor.
De methode met veel mulch is niet zo goed voor het directe zaaien. Slakken en bodem kou spelen dan de jonge plantjes parten. Maar op deze manier komt het ook goed. Dit is immers wat zoveel mensen al jaren lang doen. Charles Dowding uit het Verenigd Koninkrijk verteld hier al zo lang over. Ik heb nu dus zijn aantal bietjes gezaaid per plugje. Zien of zijn techniek ook hier het goed wil doen.























De bietjes groeien als kooltjes. Zouden ze straks een identiteits crisis krijgen? Hoe dan ook nu valt nog niet te oogsten.
De vier jaargetijden sla in de voorheen warme bak is wel op volle kracht aan het komen en heeft al aardig wat sla maaltijden gegeven samen met de daslook die onder de peer staat en de peterselie, selderie en kervel die de winter overleeft hebben. De zuring en de bieslook er nog bij en het is genieten van deze eerste complete eerste echte lente maaltijd van de tuin.


Wat april ook doet er is genoeg om mij gelukkig te prijzen.
Al blijf ik natuurlijk wel mopperen op vadertje vorst en met angst en beven naar het fruit kijken. Heeft dat het gered of blijkt het straks niets te worden.


donderdag 30 maart 2017

Maak plaats, maak plaats.

Maart is zo'n maand waar ik altijd van denk laat maar komen. Lente kom maar.
En dan is maart opeens voorbij.
In het begin is het nog rustig, je gaat misschien nog op vakantie, lekker naar de sneeuw.
De echte winter nog even opzoeken en als je dan terug bent in Nederland is daar opeens het eerste echte lente gevoel omdat de planten gaan groeien. De Kornoelje krijgt haar eerste bloemen en er komt teer groen in de Meidoorn.
Op de tuin bloeit van alles en ik kijk en kijk en kijk.

witte Forsythia


Maarts viooltje

























Narcis en wildpluk Speenkruid
Muurbloem



























Helleborus Orientalis
















En de echte lente bloeier die kennelijk toch lekker is want slakken vinden het fijn knabbelen. Ik vreesde nog even de eerste leliehaantjes kevers maar er is geen spoor te vinden verder behalve dan dat slijm...


Keizerskroon
Terwijl de lente zo steeds meer plek op eist en vadertje winter verder verdrijft komt er ook voor mij meer werk. Thuis zijn de tomaten voor gezaaid. De eerste directe zaai acties zijn gepleegd en er staan mini bietenplantjes in plugjes te groeien.

De eerste golven zijn getrokken in het bed. Vroege wortel, radijs en pastinaak zijn aan de grond toevertrouwd.
























Omdat er dan verder, naast onkruid aan pakken, niet veel te doen is nog maar wat rond kijken en de ziel verzorgen.

De pruim, vermoedelijk een Kwets, gaat weer bloeien.



























In het Hotbed groeit de 4 jaargetijden sla.

























April is met rasse schreden genaderd en het drukke seizoen staat nu toch echt op de stoep.
Vind ik dat erg dat de winter rust plaats aan het maken is? Nee.
Niets zo rustgevend als je neus in de planten, je vingers in de grond en het geluid van de vogels in je oren. En druk zijn met simpelweg doen.
Op dit moment is een moestuin een echt stukje hemel op aarde.

woensdag 22 februari 2017

Sprietjes

Het leven op de tuin begint wakker te worden. Overal komen de eerste sprietjes groen de grond uit.
De Daslook kijkt voorzichtig of het al tijd is om actief te worden.
Grappig om het verschil te zien met de daslook in Amsterdam Noord. Daar is ze al bijna oogstbaar.
Dat mag ook nu ze van de rode lijst is gehaald.
Het micro klimaat op mijn landje is duidelijk een stuk kouder.























De grote sneeuwklokjes bloeien terwijl de boeren sneeuwklokjes nog bezig zijn knop te maken.
Maar dat verschil ligt hem in het plantje en niet in de locatie.























































Het speenkruid is boven en daarmee dus mijn eerste materiaal voor groene compost. Zolang ik de broedbollen eraf haal geeft dat geen problemen.
Overigens smaakt de combinatie speenkruid en daslook erg lekker in een lente kruidenboter.

Voor, bij het hekje gooi ik alle broed bolletjes neer en vreemd genoeg heb ik daar steeds minder speenkruid. Je zou haast denken dat het klopt dat je speenkruid met speenkruid kan bestrijden.
Echt weg hoeft dit onkruid van mij niet het is lekker en een ware nectar bar voor vroege hommels.

























De sleutelbloem had ik eerst in de moesbedden maar nu heeft het een eigen plekje in de border gekregen en kan niet meer per ongeluk onder de compost en de mulch verdwijnen. Of de slakken het hier wel met rust laten is even een dingetje.
Er zijn best al veel slakken terwijl ik dacht dat de kou van december en januari ze wel zou afremmen.
Ook zij steken hun sprietjes op. Al ziet de tuinier dat dan liever niet zo massaal.


Hun sporen zijn vaak zo ergerlijk. Het kunnen incasseren van tegenslagen hoort bij tuinieren. Soms dan wil ik helemaal niet incasseren dan wil ik genieten. Als de eerste spriet daglelie al gemillimeterd wordt dan is de drang om naar gif te grijpen wel groot. Escar-Go heet minder erg te zijn voor de overige tuinbewoners ....

Nu maar hopen dat ze de eerste sprietjes sla plant in het hotbed niet vinden. Ik maak me, wat het erbij kunnen betreft, geen illusies. Slakken zijn ware Houdinies. Maar ze kunnen niet zo goed uit hun sprietjes kijken dus zien hopelijk niet dat er iets lekkers in deze bak begint te ontluiken.

Ander lekkers dat al een belofte voor de toekomst geeft is de rabarber. Ze ontvouwt zich gracieus.  Nog niet helemaal want deze plant weet kennelijk dat het nog niet echt tijd is voor volle groei.
Op mijn landje staan er twee vlak naast elkaar. Hooguit 60 cm ertussen. Dat ook hier kennelijk een verschil in klimaat zit is te zien aan de planten. Degene die de meeste schaduw krijgt is het grootst aan het groeien. Dit is het eerste jaar dat ik van deze grote jongens kan oogsten. Jonge rabarber moet eerst aanslaan. Nu is al te zien dat de stelen een omvang gaan krijgen die aanzienlijk meer is dan de naar de compost verwezen voorlopers uit het andere vaste moes bed.
Rabarber taart in ontwikkeling.

En, last but not least, nog een spriet maar dan een iets grotere variant. In de ruimacties bij de buren zijn al veel planten genekt maar ik zag nog een Forsythia struikje staan naast het witte elektra bakje. De boer vond dat, als ik gele bloemetjes in het voorjaar wil, ik het maar op mijn landje moest zetten. Hij had het plan om de frees erover te halen. Zo heb ik zomaar een grappig gratis struikje erbij dat straks ook nog een lage wind breker zal zijn. Helaas valt de kornoelje in het hek niet te redden.

Februari sprokkelmaand. Ik sprokkel hoop in de vorm van sprietjes. Terwijl de eerste planten ontwaken zit ik in de zon op het bankje en droom van de tuin die weer gaat komen.
Een volkstuin, veel werk maar je krijgt er wel wat voor terug.


maandag 30 januari 2017

Januari 2017

Januari, ja al bijna voorbij.
Je denkt in december nog: "Ach was het maar alvast januari dan zijn de dagen langer en kan je weer wat vrijer ademen want de verplichtingen zijn ook aanzienlijk minder." Tot het eind van januari er opeens is. Wat heb ik dan allemaal gedaan dat ik dat snelle gaan van de tijd niet eens doorgehad heb?

Het begon met mooi weer en kou en dan ga je natuurlijk aan de slag. Niets fijner dan nieuwe dingen bouwen en rondkijken op de tuin met een zonnetje om de botten op te warmen.




















Daarna werd thuis het haardhout bezorgd en als je dat versleept hebt zijn er opeens extra hekjes voor de tuin. Ik hou van dat soort recyclen zonder moeite. Al moesten er wel weer paaltjes geslagen.
Gelukkig was toen de vorst de grond nog niet in. Zie foto, in de restruimte tussen de hekjes groeit een Tayberry en via de buurtuin een rode bes.




















Zo blijft de boel veranderen zonder echt te veranderen. Knap hé? Vooral omdat vreemd genoeg de tuin nu optisch ruimer lijkt dan voorheen. Het zal het nieuwe van het hout wel zijn wat dat veroorzaakt.
















In het begin van de maand was ik ook nog telkens opnieuw bezig met het legen van regentonnen. Het gieter doorloop systeem werkt prima en het water zakt nog steeds netjes weg door de houtsnippers en in de rattengang. De hoop is dat rat verhuist als zijn woning met enige regelmaat onder water gezet wordt. Nu het eind van de maand er is kan ik, gezien het weer, de truc herhalen.
























Halverwege de maand was het koud maar wel prachtig. Overal romantische ijs naalden. Romantisch want schoonheid van kou is een idee en niet iets wat je lang wilt mee maken. Kou is en blijft niet lekker voor het lijf.
Ach vooruit nog wat ijzige plaatjes...














































Grappig hoe de vorst dan weer verraad dat je nog werk te doen hebt omdat duidelijk niet alle resten van het bonen rek verwijderd zijn en zo blijkt dat januari eigenlijk helemaal geen stilzit maand is geweest en dat ze snel ging omdat er zoveel te doen was.

























Gereedschap na reiniging.  Daarna nog in de olie zetten. De pergola is nu afgebouwd en enigszins rond voor stabiliteit. De druif en de kiwi mogen dus gaan groeien. Alhoewel. Nee dat is nog wat vroeg. De maand februari kan nog heel koud worden. Het is immers de maand van de meeste Elfstedentochten. Dan maar de planten controleren nu de vorst erover is gegaan. De kiwi zit nog goed ingepakt maar of een Cavolo nero kool tegen dit ijs geweld opkan? Zou de kool net zo zijn als onze boerenkool?

De plant heeft in ieder geval een prima imitatie gedaan van een cactus.

Dat we een nieuwe fase van het tuinieren in gaan is te merken. De eerste nieuwe groei is er al. Winterharde planten geven de indruk wel te willen beginnen en de dagen lengen.

Nog even en de eerste sla wordt in het Hotbed gezaaid en de tuinbonen direct in de grond eind februari. Tussentijds zal er nog wel regelmatig een ton geleegd moeten worden en als het warme in plaats van ijzige dagen worden dan begint het onkruid wieden weer en het oogsten van de eerste winterprei. Het nieuwe seizoen komt eraan.


zondag 25 december 2016

Afsluitingen

December 2016 en tijd om het jaar af te sluiten. De lezer mooie dagen te wensen en een 2017 vol geneugten.

Maar ook tijd om nog te vertellen over de december belevenissen op de tuin.

Deze maand is er veel veranderd in de omgeving van de tuin en ik heb de randen aan moeten pakken.
De oude pruim is dit jaar grof gesnoeid. De druif en de Kiwi hadden meer plek nodig dus....

















Tijd om te gaan bouwen, gereedschap mee en versterking voor de innerlijke mens.
Gelukkig was het best een droge maand en dan valt er goed door te werken.
De steun voor druif en kiwi is meteen ook het frame om de pruim aan te binden. Wel zo makkelijk als 1 constructie meerder doelen kan dienen.























De palen achter de pruim zijn niet te zien maar het gaas waar later de klimmers overheen gaan wel.
Dan heb ik straks ook nog meteen een levende parasol. Het zonnetje kan in de zomer aardig branden en ik ben een mens voor de schaduw. Blond, hoezo blond.
Dat dit bouwwerk wat stabiliteit mist is nu nog niet zo erg. Als later de volgende dikke takken van de pruim weg zijn en de boom als een gek weer gaat groeien volgt de rest van de constructie.
Stapje voor stapje. Stel dat ik straks niets meer te doen heb, ik zou me zomaar kunnen gaan vervelen.

Naast de plus minus pergola moest er weer een soort van hek tussen mij en het nu lege terrein van de oude buren komen. Alle palen waren rot en ik heb nieuwe geslagen. Het kapotte gaas had de boer al weg gehaald dus de afdeling creatief met restjes in mij werd aangesproken.



Eerst moest de kapotte komposthoop wand links vervangen. Gelukkig zijn er nog steeds pellets te vinden en met een helpend handje van de buurvrouw is de vervanging snel gepiept.

Het rest stukje gaas op de erfgrens was me te lucht doorlatend en thuis moesten de wilgen weer geknot. Wat te doen? Gewoon hergebruiken. De bamboe stokken die over waren staan hierboven al in de grond. Op een andere mooie decemberdag heb ik de boel in elkaar gewerkt. Niet super want ik ben geen Willow Waddle Weaver. Voor wie het zich al afvroeg, daar staat dat www bij die websites waarschijnlijk voor...








Het eindresultaat is echter best aardig en ik zal iets minder last van wind hebben en als je op het bankje zit voelt het best wel knus.  Het hek is om en om wilg en hazelaar. Hazelaar zou langer goed moeten blijven dus dan moet ik af en toe nieuwe wilg inweven maar ach, voorlopig zit het.

Nu is er eindelijk tijd om na te denken over volgend jaar. Wat ga ik weer allemaal kweken en waar.
De oude planten zijn nog niet allemaal weg en een hekje staat nog in een bed zodat je toch nog wat golven van het Natuurlijk Tuinieren ziet.














Ook in een ander bed staat late groente. Winter prei die in februari gaat groeien en vergeten groenten in de vorm van uitjes die misschien mogen bloeien. Maar ik kan ze ook gewoon een keer alsnog op eten.

Zo is de tuin nog niet zo kaal. De dikke mulch laag is natuurlijk al mooi op zich maar gewoon wat sprietjes groen er tussen maakt me blij. Winter rust is niet mijn ding. Voor ik er erg in heb ga ik me dan "vergrijpen" aan zaadcatalogi en koop wat ik nooit allemaal kan zaaien.

Om een overzicht te geven nog wat foto's van groenten bedden in bijna ruste.


De peer die je ziet is mijn favoriete boom momenteel. Prachtig alle kanten op stekend en met zo'n doorleefd takken stelsel. Iets snoei kon ik niet laten maar de rest doe ik toch maar in de zomer. Dan is de nagroei niet zo erg als straks in de lente als blijkt dat ik te fanatiek teveel winter snoei heb gedaan.

Met zo'n laag zonnetje dat de boel aanlicht is het natuurlijk in mijn ogen nog mooier.

De jonge aanplant wordt hopelijk in de toekomst ook zo mooi oud.



Ik ben wel nieuwsgierig naar de Reine Claude. 
Een super groeier in, of in dit geval op, een keurslijf. Of die zich echt wil gedragen ga ik beleven.
Het is wel de lekkerste groene pruim die er is dus ik heb hoge verwachtingen. Oeps.
Dat riekt naar goede voornemens en die falen toch meestal?

Hoe dan ook met dit plaatje sluit ik 2016 af. Tot volgend jaar.